خیز ترامپ برای جلب آرای هواداران ساندرز

به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری آنا به نقل از وبسایت نیشن، هواداران برنی ساندرز را باید بزرگترین چالش نامزدهای انتخاباتی در آمریکا به ویژه هیلاری کلینتون دانست.

ساموئل بی رایتز، محقق رفتارشناسی سیاسی از دانشگاه ورمونت، سه هفته پیش در مقالهای نوشته بود که «هواداران ساندرز، به هیچ کسی شباهت ندارند.» مطالبات این عده، به خوبی نشان میدهد که تا چه اندازه، قضاوت رایتز در مورد آنها صحیح است. باورهای این عده و نوع تحرکات انتخاباتی آنها، به گونهای است که تاکنون فقط خود ساندرز میتوانست آنها را به خود جلب کند. عقاید رادیکال و نوین درباره سیاستورزی داخلی و خارجی آمریکا، مهمترین خواسته آنهاست.

اگرچه تقریبا، همه بخت ساندرز را برای راهیابی به رقابت نهایی انتخابات ریاست جمهوری تمام شده میدانند، به آن معنا نیست که هواداران ساندرز، کم تعداد یا کم شور بوده یا هستند. نتایج انتخابات درون حزبی دموکراتها نشان میدهد که اگر برخی از ایالتها همچون تگزاس را کنار بگذاریم، کلینتون تنها توانسته بود با اندکی پیشتازی در دیگر ایالتها بر ساندرز غلبه کند. این واقعیت نشان میدهد که برنده نهایی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا کسی است که بتواند آرای هواداران ساندرز را به خود جلب کند.

تد کروز، جدیترین رقیب دونالد ترامپ در حزب جمهوریخواه، ناتوانتر از آن است که بتواند حتی عده اندکی از هواداران ساندرز را به خود جلب کند. کروز در برخی از برنامههایش، نسخه تندتر جورج دبلیو بوش، و در بیشتر برنامههایش، نسخه تعدیل شده اوست. فراموش نکنید که بد و بیراه گفتن به جورج بوش، ترجیعبند تمامی کمپینهای مردمی حامی ساندرز است.

نتایج یک نظرسنجی که از سوی موسسه افکارسنجی ایپسوس در ماه فوریه (بهمن ماه 94) از میان 650 هوادار ساندرز انجام شده بود، نشان میدهد که تنها 3.2 درصد از آنها «ممکن است» در انتخابات نهایی و در صورت نبود ساندرز در میان نامزدهای دور پایانی، به تد کروز رای دهند.

نظرسنجی ایپسوس نشانگر آن بود که 18.8 درصد از هواداران ساندرز، در رقابت نهایی «ممکن است» به هیلاری کلینتون رای دهند. فردی گریت، تحلیلگر ایبیسی، هفته گذشته در گزارشی درباره احتمال موفقیت کلینتون در جلب آرای هواداران ساندرز نوشته بود که «برنامهها و سخنان متفاوت ساندرز، از هوادارانش عدهای کاملا متمایز پدید آورده است که قطعا هیچگونه موافقتی با برنامههای کنونی کلینتون ندارند. برای موافقت این عده به رای دادن به نفع کلینتون، هیچ راهکاری به جز اصلاح برنامههای وزیر امور خارجه سابق آمریکا نیست.»

این تحلیل چندان هم اشتباه نیست. اگرچه از حالا قضاوت کردن زود است، اما کلینتون برای هواداران پر شور و رادیکال ساندرز بیش از اندازه محافظهکار نشان میدهد. این عده شاید در میان دموکراتها به کسی کمتر از باراک اوباما، رئیسجمهوری کنونی، رضایت ندهند.

نظر شما درباره دونالد ترامپ چیست؟ اگر پاسخ مثبت به این سوال بدهیم و شما در مقابل، ما را «احمق» خطاب کنید، کار اشتباهی انجام ندادهاید. ولی خب چارهای نیست جز آن که 13.3 درصد از هواداران ساندرز که به ایپسوس گفتهاند که «ممکن است» در رقابت نهایی به ترامپ رای بدهند، نیز احمق خطاب شوند. این که فاصله محبوبیت ترامپ و کلینتون در میان هواداران ساندرز که باید سنتا از هواداران حزب دموکرات باشند، تنها 5 درصد است، به چه معناست؟

پاسخ این سوال را باید در میان نگرانی رهبران حزب جمهوریخواه از انتخاب ترامپ به عنوان نامزد نهایی این حزب جستوجو کرد. این فقط سخنان و برنامههای دیوانهوار و اغلب همراه با توهین ترامپ نیست که چنین نگرانیای را برانگیخته است، بلکه اصول سیاستورزی او – البته اگر بتوان نام برنامههای او را سیاستورزی دانست- که تا اندازه زیادی از چارچوب شناختهشده از حزب جمهوری خواه خارج است، مهمترین عامل این نگرانی است.

ترامپ گفته است که تاکنون از حلقه ثروتمندان وال استریت پول نگرفته است و قصد ندارد که در آینده نیز چنین کند. این در حالی است که نزدیکی به این حلقه، برای تمامی جمهوریخواهان افتخاری به شمار میآید. آیا میدانید، در میان نامزدهای کنونی، چه کسی به جز ترامپ، از وال استریت مبلغی دریافت نکرده است؟ بله؛ فقط برنی ساندرز. البته باید گفت، هر دو نامزد بر اساس ایدههای متفاوت، درها را به روی وال استریت بستهاند. ساندرز چپگرا اصولا، علیه والاستریت قیام کرده است اما ترامپ خود را ثروتمندتر از آن میداند که به گفته خودش «اسیر بنگاههای مالی و برخی خواستههای احمقانهشان» بشود.

ترامپ اخیرا، حملات تندی علیه نفتا، سازمان اقتصادی به شدت نئولیبرال منطقه آمریکا کرده است. او گفته که آمریکا در این سازمان در حال «دادن پول مفت» به دیگران برای تحقق «برنامههای مفت» است. ساندرز نیز پیشتر، بارها و بارها به این سازمان حمله کرده بود. البته باز هم تفاوتی وجود دارد؛ در حالی که ساندرز در کمپینهای انتخاباتیاش از برنامههای دقیقی برای جایگزین کردن نفتا با یک سازمان اقتصادی دیگر سخن گفته بود، ترامپ تقریبا هیچ برنامه آلترناتیوی ندارد.

جنگ عراق نیز از دیگر مشابهتهای ترامپ و ساندرز است. اگرچه کلینتون، اخیرا بابت حمایت از این جنگ، عذرخواهی کرده است، شاید دیگر برای این موضوع دیر شده باشد چرا که ترامپ از ماهها پیش، گفته بود که حمله به عراق، برنامهای «100 درصد اشتباه» بود. پس، آن کسی که قرار است از بابت انتقاد از جنگ عراق، هواداران ساندرز را به خود جلب کند، کلینتون نیست.

این مشابهتهای اتفاقی یا عمدی میان ترامپ و ساندرز، شاید در هفتههای دیگر ادامه یابد. تا اینجای کار، ترامپ نشان داده است که فاقد بصیرت لازم برای یک برنامه هدفمند جلب آراست. شاید نیرومندی برنامههای رادیکال او برای حمله به این و آن در جلب آرا،، وی را از توجه به دیگر برنامهها بینیاز کرده باشد. به هرحال با نزدیک شدن به دور نهایی انتخابات، ممکن است، وی نیز تغییری در استراتژی انتخاباتی خود بدهد.

برای هواداران متفکر ساندرز، که میتوانند ساعتها برای شما درباره برتری او بر دیگران سخنرانی کنند، احتمالا ترامپ، نامزد منفوری خواهد بود. برای دیگر هواداران او چه؟ برای آنهایی که دل به تغییر سیاست رسمی در آمریکا بستهاند اما به اندازه دسته اول، به اصطلاح «با پرنسیپ» نیستند؟ به هرحال جلب 13.3 درصد از هواداران ساندرز که ممکن است در هفتههای آینده نیز بر تعداد آنها افزوده شود، میتواند نقطه پرتاب خوبی برای ترامپ در رقابت احتمالی نهایی با کلینتون به حساب آید.